چیزهای شکوه‌مند معمولن فقط ظاهری فریبنده دارند و مانند تزئینات صحنه‌ی تئاتر آراسته شده‌اند اما فاقد جوهرند. صدای شلیک توپ، چراغانی، نوای طبل و شیپور، فریادهای شادی و جز این‌ها، همه مانند تابلوی تبلیغات، گویی نشانه و هیروگلیف شادی‌اند. اما خود شادی را در آن‌ها نمی‌توان یافت. شادی تنها میهمانی است که دعوت به این جشن را رد کرده است.

خاطرات خوب‌مان به چه دردم می‌خورد وقتی قرار است دم به دم اشک به چشم‌های‌م بياورند!

کجاست جای تو در جمله زمان که هنوز...

که پیش از این،
               که هم اکنون،
                                که بعد از آن،
                                                که هنوز...
و با چه قید بگویم که دوستت دارم؟!

که تا ابد،
           که همیشه،
                           که جاودان،
                                        که هنوز...

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر سفر نكنی،
اگر كتابی نخوانی،
اگر به صداهای زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نكنی.

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
زمانی كه خودباوری را در خودت بكشی،
وقتی نگذاری ديگران به تو كمک كنند.

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
اگر برده  عادت‌های خود شوی،
اگر هميشه از يک راه تكراری بروی،
اگر روزمرّگی را تغيير ندهی،
اگر رنگ‌های متفاوت به تن نكنی،
يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سركش،
و از چيزهايی كه چشم‌های‌ت را به درخشش وا می‌دارند،
و ضربان قلب‌ت را تندتر می‌‌‌‌‌‌كنند،
دوری كنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
اگر هنگامی كه با شغل‌ت، يا عشق‌ت شاد نيستی، آن را عوض نكنی،
اگر برای اطمینان در نامطمئن خطر نكنی،
اگر ورای روياها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی كه حداقل يک بار در تمام زندگی‌ات ورای مصلحت انديشی بروی.

امروز زندگی را آغاز كن!
امروز مخاطره كن!
امروز كاری كن!
نگذار كه به آرامی بميری!
شادی را فراموش نكن!*
*پابلو نرودا، ترجمه احمد شاملو

[] [] []