خانه‌ها و خیابان‌ها را رها کرده‌ام،
دانه‌های گندم را بر پشتِ بام‌ها فراموش کرده‌ام،
من کبوترِ توام؛
به شانه‌های تو عادت دارم.*
*برگی می‌افتد اندکی از سایه کم می‌شود - یاور مهدی پور