ناگزیر

گاهی در بزنگاه، نوستالژی‌ها دست‌شان را حلقه می‌كنند دور گردن آدم؛ بی‌گریز!
پ.ن: نوستالژی اول مهری دارم الان؛ حتا اگر هزار سال هم بگذرد...

عکس‌ها

عکس‌های قدیمی را دوست داشته باشید. تماشا کنید. به چهره‌ها زل بزنید و فکر کنید. به‌یادشان بیاورید و لب‌خند بزنید. دل‌تان خواست غم‌گین هم بشوید، کسی نبود اصلن چند قطره اشک هم بریزید. اگر خاطره بد داشتید، اگر بریده‌ بودید و کنده ‌بودید هم اما دورشان نیندازید، نگذارید گاهی دیوانگی‌ها این‌قدر افسارتان را دست‌شان بگیرند که مثل فیلم‌ها فندک‌تان را به عکس نزدیک کنند. بگذارید همه چیز همان‌طور که بود و در تاریخ مانده، بماند. بگذارید آن ثانیه ثبت شده در آن تکه کاغذ، باقی بماند، نفس بکشد. بگذارید آن چشم‌ها همان‌طور دوخته شده به لنز روبه‌رو و لب‌ها حتا به زور به خنده نشسته، زنده بمانند. بگذارید حماقت‌ها و خرفتی‌های‌تان با هرچه خاطره و آدم و جا و مکان ثبت شده، باقی بماند. حرمت آن لحظه که لنز و دیافراگم با لذت تکان خورده‌اند را نگه دارید، خاطر شاتر‌ها را نیازارید. خاطره‌شان را محو نکنید. چه می‌دانید، شاید موقع تکان شا‌تر دلی لرزیده باشد، دستی لمس کرده باشد، تنی داغ شده باشد و بغضی گره خورده باشد. لب‌خندهای زورکی قدیمی چه اشکالی دارند، همیشه که نباید واقعن خوشحال بود. دست انداختن‌ها دور گردن و کمر را مسخره نکنید حتا اگر‌‌ همان یک لحظه باشد و دیگر تکرار نشود. چشم‌های‌تان را ببندید و فکر کنید چندبار توی چند عکس سیاه مست بوده‌اید، گریه کرده‌اید، آواز خوانده‌اید. ببینید چه‌قدر هیجان دارد! دل‌تان می‌آید؟ واقعن دل‌تان می‌‌آید؟! رد عاشقی‌های‌تان را از روی عکس‌ها پاک نکنید. عکس‌ها را نسوزانید، نبرید، مثله نکنید. خیلی مرد هستید، دیگر حماقت نکنید به عکس‌ها چه‌کار دارید؟! به هرکه می‌پرستید، تاریخ را یک تنه جابه‌جا نکنید.

بگذارید چشم‌ها قرمز افتاده باشند. بگذارید روی سرتان شاخ گذاشته باشند. بگذارید زشت‌ترین آدم عکس شما باشید، اما باشید. به عکس‌ها زمان بدهید تا با شما اخت شوند آن وقت می‌بینید که با شما حرف می‌زنند. بگذارید نشان‌تان بدهند چه بوده‌اید. بگذارید چروک‌هایتان را به رخ‌تان بکشند، رفته‌هایتان را یاد‌آوری کنند و بریده‌ها را توی صورت‌تان بکوبند. بگذارید تاریخ خوش‌بختی‌ها و بدبختی‌های‌تان را مستند داشته باشید. یادتان باشد درون هر عکس قصه‌ای است که بعد‌ها شاید برای یادآوری بخشی از آن، حاضر باشید جان بدهید. با خودتان صادق باشید.

از این‌جا

بیمار خنده‌های توام؛ بیش‌تر بخند

دل‌م پاییزِ ایران و پنج مهرِ تهران و ده و سی دقیقه‌ی صبحِ موزه هنرهای معاصر را می‌خوااااااد!

خوشا به من...
خوشا به من...

مردم همه
تو را به خدا
سوگند می‌دهند.
اما برای من،
تو آن همیشه‌ای
که خدا را به تو
سوگند!*
*قیصر امین پور

رويای نيمه شب تابستان

حسرت روزهای رفته را نمی‌خورم! 
جز يک شب تابستان،
كه حساب‌ش جداست.*
*ناظم حكمت

موهای ت را بباف
بگذار جهان دوباره آرام بگیرد.*
*گروس عبدالملکیان

زمان‌لرزه

A هم‌زمان با B (زن‌ش) و C (معشوقه‌ش) رابطه دارد و C از رابطه زناشویی A و B باخبر است. اگر B از ارتباط همسرش با C خبردار شود، به احتمال 76 درصد ترجیح می‌دهد به‌رغم آسیب شدید عاطفی، هم‌چنان با A زندگی کند ( احتمال 76 درصد بر اساس بررسی و تحلیل ریاضی یک جامعه آماری با 1100 نمونه به‌دست آمده است).
اگر جای A با B تغییر کند و مثلن B با مردی به نام D دوست شود، مطلوب است محاسبه احتمال تصمیم A بر ادامه زندگی با B در صورت خبردار شدن او از رابطه همسرش با D.

جواب: 0.13 درصد یا 1 نفر از هر 763 نفر مرد.*
*تهران در بعد از ظهر-مصطفی مستور

رویای خیـــــــــــــــــــــــــــس

كمی به من برس!
من از رسيدن تو،
حال‌م خوب می‌شود.
*فكر كنم باران ديشب مرا شسته، امروز "تو"ام. (مجموعه شعر)- کامران رسول‌زاده- نشر مروارید